انواع واژه و نوشتن اسم‌ها با حرف بزرگ

هر واژه در جمله کاری انجام می‌دهد؛ مثلاً چیزی را نام می‌برد یا یک کار را بیان می‌کند. شناخت Wortarten، یعنی انواع واژه، به فهم جمله کمک می‌کند. در آلمانی، همه‌ی اسم‌ها با حرف بزرگ شروع می‌شوند، حتی وسط جمله.

نوع واژه یعنی چه؟

Wortart یعنی نوع واژه. برای شناخت آن، ببینید واژه در جمله چه کاری انجام می‌دهد. آیا نام یک چیز است؟ کاری را بیان می‌کند؟ یا ویژگی چیزی را نشان می‌دهد؟

در جمله‌ی Das Zimmer ist klein. یعنی «اتاق کوچک است»، هر واژه نقش متفاوتی دارد: Das Artikel، Zimmer اسم، ist فعل و klein صفت است. لازم نیست از همان ابتدا همه‌ی نام‌ها را حفظ کنید؛ مهم‌تر این است که کاربردشان را تشخیص دهید.

اسم و واژه‌های همراه آن

Nomen یعنی اسم: نام شخص، حیوان، چیز، مکان یا یک مفهوم، مانند Mutter «مادر»، Katze «گربه» و Zeit «وقت».

Artikel؛ معمولاً پیش از اسم می‌آید و به شناخت Genus (جنس دستوری) آن کمک می‌کند:

مذکر: der Tisch یعنی «میز»؛ با unbestimmter Artikel (آرتیکل نامعین): ein Tisch.
مؤنث: die Tasche یعنی «کیف»؛ با unbestimmter Artikel: eine Tasche.
خنثی: das Bett یعنی «تخت»؛ با unbestimmter Artikel: ein Bett.
جمع: die Bücher یعنی «کتاب‌ها». unbestimmter Artikel در جمع شکلی ندارد.

اسم را همراه Artikel و شکل جمعش یاد بگیرید. Genus همیشه با جنس طبیعی ارتباط ندارد.

Pronomen یعنی ضمیر؛ می‌تواند جای اسم را بگیرد. مثلاً er یعنی «او» برای شخص مذکر و نیز «آن» برای هر اسم مذکر (مثلاً der Tisch → er) و wir یعنی «ما».

فعل، صفت و واژه‌های دیگر

Verb یعنی فعل؛ کار یا حالت را بیان می‌کند. در Ich arbeite. یعنی «من کار می‌کنم»، واژه‌ی arbeite فعل است.

Adjektiv یعنی صفت؛ ویژگی را نشان می‌دهد، مانند klein «کوچک». Adverb یعنی قید؛ مثلاً زمان یا مکان را نشان می‌دهد: heute «امروز» و hier «اینجا».

Präposition یعنی حرف اضافه، مانند mit «با». Konjunktion (حرف ربط)، مانند und «و». عددها، واژه‌های کوتاه پاسخ مانند ja «بله» و واژه‌های ندایی مانند Oh! «اوه!» هم گروه‌های دیگری هستند. جدول، کاربرد همه‌ی این گروه‌ها را خلاصه می‌کند.

چه واژه‌هایی حرف بزرگ می‌گیرند؟

همه‌ی اسم‌ها با حرف بزرگ شروع می‌شوند؛ چه مفرد باشند، چه جمع، چه اول جمله باشند، چه وسط آن. فقط حرف اول بزرگ می‌شود، نه تمام واژه.

نام‌های خاص مانند Berlin هم حرف بزرگ می‌گیرند. روزها، ماه‌ها و نام زبان‌ها وقتی اسم هستند نیز همین‌طور نوشته می‌شوند: Montag «دوشنبه»، Mai «ماه مه» و Deutsch «زبان آلمانی».

اولین واژه‌ی هر جمله نیز با حرف بزرگ شروع می‌شود، حتی اگر اسم نباشد. در خطاب رسمی، Sie «شما»، Ihnen «به شما» و شکل‌های ملکی مانند Ihr «متعلق به شما» حرف بزرگ دارند.

یک روش ساده برای بررسی نوشته

پس از نوشتن، اسم‌ها را پیدا کنید و حرف اولشان را بررسی کنید. سپس آغاز جمله‌ها و خطاب رسمی را نگاه کنید.

در وسط جمله، فعل‌ها، صفت‌ها و ضمیرهایی مانند ich معمولاً با حرف کوچک نوشته می‌شوند. مثلاً در Das Zimmer ist klein.، بزرگ بودن Das به آغاز جمله مربوط است، اما بزرگ بودن Zimmer به اسم بودن آن.

جدول

گروه یا قاعده	کار یا معنی	نمونه‌ی آلمانی	نکته‌ی نوشتاری
اسم	نام شخص، چیز، مکان یا مفهوم	Mutter / Tisch / Berlin / Zeit	همیشه با حرف بزرگ شروع می‌شود.
bestimmter Artikel (آرتیکل معین)	همراه اسم؛ نشان‌دهنده‌ی جنس و شمار	der Tisch / die Tasche / das Bett / die Bücher	شکل‌های نشان‌داده‌شده مربوط به اسم در نقش فاعل هستند.
unbestimmter Artikel	معرفی یک شخص یا چیز نامشخص	ein Tisch / eine Tasche / ein Bett	برای جمع شکل نامعین وجود ندارد.
ضمیر شخصی	جای اسم یا اشاره به گوینده و مخاطب	ich / du / er / sie / es / wir / ihr / sie / Sie	خطاب رسمی با حرف بزرگ نوشته می‌شود.
فعل	بیان کار یا حالت	arbeiten / sein / haben	معمولاً با حرف کوچک؛ شکل آن با فاعل تغییر می‌کند.
صفت	بیان ویژگی	klein / groß / neu / alt	در کاربرد صفتی معمولاً با حرف کوچک نوشته می‌شود.
قید	بیان زمان، مکان یا چگونگی	heute / hier / gern	معمولاً با حرف کوچک نوشته می‌شود.
حرف اضافه	نشان دادن رابطه، مثلاً همراهی یا مکان	mit / in / für	معمولاً با حرف کوچک؛ شکل اسم بعد از آن به حرف اضافه بستگی دارد.
Konjunktion	پیوند واژه‌ها یا جمله‌ها	und / aber / oder / denn	معمولاً با حرف کوچک نوشته می‌شود.
واژه‌ی عددی	بیان تعداد یا ترتیب	eins / zwei / drei / erste	در کاربرد ساده معمولاً با حرف کوچک نوشته می‌شود.
واژه‌ی پاسخ یا پارتیکل	پاسخ کوتاه یا تغییر معنی جمله	ja / nein / nicht	معمولاً با حرف کوچک، مگر در آغاز جمله.
واژه‌ی ندایی	بیان واکنش یا احساس	Oh!	در این نمونه چون آغاز گفته است، حرف بزرگ دارد.
اسم مفرد و جمع	بزرگ‌نویسی مستقل از شمار	das Buch / die Bücher	حرف اول اسم در هر دو شکل بزرگ است.
نام خاص، روز، ماه و زبان	نام‌های مشخص و نام‌های اسمی	Berlin / Montag / Mai / Deutsch	با حرف بزرگ شروع می‌شوند.
آغاز جمله	اولین واژه، از هر نوع	Heute arbeite ich.	اولین حرف جمله بزرگ است.
خطاب رسمی	ضمیر مخاطب رسمی و شکل‌های وابسته	Sie / Ihnen / Ihr / Ihre	در خطاب رسمی همیشه حرف بزرگ دارند.

مثال‌ها

Das ist ein Tisch.

این یک میز است.

Tisch اسم است و با حرف بزرگ شروع می‌شود.

Die Tasche ist neu.

کیف نو است.

Tasche اسم و neu صفت است.

Das Bett ist klein.

تخت کوچک است.

das Artikel اسم خنثی است.

Die Bücher sind hier.

کتاب‌ها اینجا هستند.

اسم جمع Bücher هم حرف بزرگ دارد؛ hier قید مکان است.

Ich kaufe Brot.

من نان می‌خرم.

kaufe فعل است؛ Brot بدون Artikel هم اسم است.

Heute lerne ich Deutsch.

امروز من آلمانی یاد می‌گیرم.

Heute آغاز جمله است؛ Deutsch نام زبان و اسم است.

Am Montag arbeite ich.

دوشنبه من کار می‌کنم.

نام روز Montag با حرف بزرگ و ich در وسط جمله با حرف کوچک نوشته می‌شود.

Trinken Sie Tee oder Wasser?

شما چای می‌نوشید یا آب؟

Sie خطاب رسمی است؛ oder Konjunktion و Tee و Wasser اسم هستند.

اشتباه‌های رایج

اشتباه: Ich kaufe brot. — درست: Ich kaufe Brot. — اسم حتی بدون Artikel هم با حرف بزرگ شروع می‌شود.
اشتباه: Die bücher sind hier. — درست: Die Bücher sind hier. — اسم‌های جمع نیز حرف بزرگ دارند.
اشتباه: Das Zimmer ist Klein. — درست: Das Zimmer ist klein. — صفت در این جای جمله با حرف کوچک نوشته می‌شود.
اشتباه: Heute lerne Ich Deutsch. — درست: Heute lerne ich Deutsch. — ضمیر ich در وسط جمله حرف بزرگ نمی‌گیرد.
اشتباه: heute kaufe ich ein Buch. — درست: Heute kaufe ich ein Buch. — اولین واژه‌ی جمله باید با حرف بزرگ شروع شود.