Modalverben در Präsens

فعل‌های können، müssen، sollen، wollen، dürfen و möchten توانایی، ضرورت، خواست یا دستور دیگران، خواسته و اجازه را بیان می‌کنند. با آن‌ها می‌توانید درباره‌ی کارهای روزانه صحبت کنید، اجازه بگیرید و مؤدبانه چیزی درخواست کنید.

این فعل‌ها چه کاری می‌کنند؟

Modalverben (فعل‌های وجهی)؛ این فعل‌ها معمولاً کنار یک فعل دیگر می‌آیند و نشان می‌دهند انجام آن کار ممکن، لازم، دلخواه یا مجاز است. در این درس، درباره‌ی وضعیت یا خواسته‌ی فعلی صحبت می‌کنیم.

können: «توانستن»؛ برای مهارت یا امکان انجام کار.
müssen: «باید»؛ برای ضرورت یا اجبار.
sollen: «باید»، به خواست یا دستور کسی دیگر؛ مثلاً Der Arzt sagt, ich soll viel trinken. یعنی «پزشک می‌گوید باید زیاد آب بنوشم.» با Soll ich das Fenster öffnen? یعنی «پنجره را باز کنم؟» مؤدبانه کمک پیشنهاد می‌کنید.
wollen: «خواستن»؛ برای بیان خواسته یا قصد.
dürfen: «اجازه داشتن»؛ برای مجاز بودن یک کار.
möchten: «میل داشتن»؛ برای بیان مؤدبانه‌ی خواسته.

شکل فعل با شخص تغییر می‌کند

Modalverb را با فاعل، یعنی شخص یا چیزی که جمله درباره‌ی آن است، هماهنگ کنید. شکل‌های کامل در جدول آمده‌اند. آن‌ها را فقط با افزودن پایان‌های فعل‌های معمولی نمی‌توان ساخت؛ بعضی شکل‌ها تغییر می‌کنند.

در این ۶ فعل، شکل ich با شکل er / sie / es یکسان است. مثلاً هم برای «من» و هم برای «او» از kann استفاده می‌کنیم. شکل‌های wir، sie به معنی «آن‌ها» و Sie به معنی «شما»ی محترمانه نیز یکسان‌اند. برای خطاب محترمانه، Sie را همیشه با حرف بزرگ بنویسید.

جای فعل‌ها در جمله

در جمله‌ی خبری ساده، Modalverb صرف‌شده در جایگاه ۲ قرار می‌گیرد. فعل دیگر به صورت Infinitiv (مصدر) در پایان جمله می‌آید. قبل از این Infinitiv، zu نمی‌گذاریم.

Ich muss heute arbeiten. «من باید امروز کار کنم.»

اگر جمله را با زمان شروع کنید، باز هم Modalverb در جایگاه ۲ است و فاعل بعد از آن می‌آید:

Heute muss ich arbeiten. «امروز باید کار کنم.»

گاهی کار یا چیزِ موردنظر روشن است و فعل دوم نمی‌آید؛ مثلاً Ich möchte einen Tee. یعنی «من یک چای میل دارم.»

سؤال و درخواست مؤدبانه

در سؤال بله یا خیر، Modalverb اول می‌آید؛ Infinitiv همچنان آخر جمله است:

Darf ich hier sitzen? «اجازه دارم اینجا بنشینم؟»

اگر سؤال با واژه‌ی پرسشی شروع شود، Modalverb بعد از آن می‌آید:

Wann musst du arbeiten? «چه زمانی باید کار کنی؟»

برای سفارش یا درخواست، möchten معمولاً مؤدبانه‌تر از wollen است. در این درس از آن برای بیان خواسته‌ی فعلی استفاده می‌کنیم.

منفی کردن: دو تفاوت مهم

با nicht می‌توان جمله را منفی کرد، اما معنی Modalverb مهم است:

nicht müssen: «لازم نبودن»؛ کار اجباری نیست، ولی انجام آن ممنوع نیست.
nicht dürfen: «اجازه نداشتن»؛ انجام کار ممنوع است.

همچنین können و dürfen را یکی نگیرید: اولی بیشتر درباره‌ی توانایی یا امکان است و دومی درباره‌ی اجازه. پیش از انتخاب فعل، مشخص کنید می‌خواهید بگویید «می‌توانم»، «باید»، «می‌خواهم» یا «اجازه دارم».

جدول

شخص یا کاربرد	توانستن	باید	باید (به خواست دیگری)	خواستن	اجازه داشتن	خواسته‌ی مؤدبانه
نام فعل	können	müssen	sollen	wollen	dürfen	möchten
من: ich	kann	muss	soll	will	darf	möchte
تو: du	kannst	musst	sollst	willst	darfst	möchtest
او یا آن: er / sie / es	kann	muss	soll	will	darf	möchte
ما: wir	können	müssen	sollen	wollen	dürfen	möchten
شما، دوستانه و جمع: ihr	könnt	müsst	sollt	wollt	dürft	möchtet
آن‌ها: sie	können	müssen	sollen	wollen	dürfen	möchten
شما، محترمانه: Sie	können	müssen	sollen	wollen	dürfen	möchten
جمله‌ی خبری	Ich kann kommen.	Ich muss kommen.	Ich soll kommen.	Ich will kommen.	Ich darf kommen.	Ich möchte kommen.
معنی جمله‌ی خبری	من می‌توانم بیایم.	من باید بیایم.	به من گفته‌اند بیایم.	من می‌خواهم بیایم.	من اجازه دارم بیایم.	من مایلم بیایم.
سؤال بله یا خیر	Kann ich kommen?	Muss ich kommen?	Soll ich kommen?	Willst du kommen?	Darf ich kommen?	Möchtest du kommen?
معنی سؤال	آیا می‌توانم بیایم؟	آیا باید بیایم؟	آیا بیایم؟	آیا می‌خواهی بیایی؟	آیا اجازه دارم بیایم؟	آیا مایلی بیایی؟
منفی	Ich kann nicht kommen.	Ich muss nicht kommen.	Ich soll nicht kommen.	Ich will nicht kommen.	Ich darf nicht kommen.	Ich möchte nicht kommen.
معنی منفی	من نمی‌توانم بیایم.	لازم نیست من بیایم.	به من گفته‌اند نیایم.	من نمی‌خواهم بیایم.	من اجازه ندارم بیایم.	من مایل نیستم بیایم.

مثال‌ها

Ich kann schwimmen.

من می‌توانم شنا کنم.

kann توانایی را بیان می‌کند؛ schwimmen در پایان جمله است.

Du musst lernen.

تو باید درس بخوانی.

شکل müssen برای du برابر با musst است.

Er will Wasser trinken.

او می‌خواهد آب بنوشد.

will خواسته را بیان می‌کند، نه زمان آینده را.

Wir dürfen hier spielen.

ما اجازه داریم اینجا بازی کنیم.

dürfen نشان می‌دهد بازی کردن مجاز است.

Ich möchte einen Tee.

من یک چای میل دارم.

در این درخواست با möchte، فعل دوم لازم نیست.

Heute kann sie nicht kommen.

امروز او نمی‌تواند بیاید.

بعد از Heute، فعل kann در جایگاه ۲ آمده است.

Sie müssen heute nicht arbeiten.

لازم نیست شما امروز کار کنید.

اینجا Sie خطاب محترمانه است؛ nicht müssen یعنی اجباری نبودن.

Ihr dürft hier nicht parken.

شما اجازه ندارید اینجا پارک کنید.

ihr خطاب دوستانه به چند نفر است؛ nicht dürfen ممنوعیت را بیان می‌کند.

اشتباه‌های رایج

اشتباه: Er kannst schwimmen. — درست: Er kann schwimmen. — برای er از kann استفاده می‌کنیم، نه kannst.
اشتباه: Ich muss arbeite. — درست: Ich muss arbeiten. — فعل دوم به صورت Infinitiv می‌آید و با فاعل صرف نمی‌شود.
اشتباه: Ich möchte zu kommen. — درست: Ich möchte kommen. — بعد از این Modalverben، Infinitiv بدون zu می‌آید.
اشتباه: Heute ich kann kommen. — درست: Heute kann ich kommen. — وقتی زمان در ابتدای جمله است، Modalverb همچنان در جایگاه ۲ قرار می‌گیرد.
اشتباه: Du möchtet einen Tee. — درست: Du möchtest einen Tee. — شکل مربوط به du برابر با möchtest است؛ möchtet برای ihr است.